Tunezja – do tego kraju mamy wielki sentyment, gdyż to właśnie od niego zaczęliśmy wspólnie podróżować wraz z naszymi dziećmi – po tym, jak przyszły na świat. Na plaży byliśmy krótko. Bardziej interesowały nas stare ksary i medyny z wąskimi uliczkami. Poruszaliśmy się lokalnym transportem: autobusami, pociągiem, trochę taksówkami (nieraz trzeba było się targować), a także wynajętym samochodem.

Mieliśmy w planach spędzić jak najwięcej czasu w najciekawszej i najbardziej tradycyjnej części Tunezji, czyli na południu kraju. Niestety, ale nie było to takie proste z powodu zbliżającego się święta kończącego Ramadan – w tym czasie nie było możliwości wypożyczyenia samochodu. Udało nam się to dopiero na trzy dni przed końcem wyprawy, ale i tak było warto! W międzyczasie spaliśmy w hotelu w Sousse i do niedalekich dojeżdżaliśmy lokalnym transportem.
Tylko w Susie mieliśmy hotel kupiony jeszcze przed wyjazdem. Podróżując po kraju miejsc na nocleg szukaliśmy na miejscu.
Tunezja jest bezpiecznym krajem, ale w Tunisie trzeba uważać na kieszonkowców (o czym sami się przekonaliśmy) i zachować większą czujność przy zbliżaniu się do granicy z Algierią.

W Sidi Bou Said wypiliśmy słynną herbatę z orzeszkami pinii w jeszcze bardziej słynnej Cafe de Nattes, która słynie z tego, że było ulubionym miejscem Simone de Beauvoir, Jean – Paul Sartre, Andre Gide i Andre Malraux.
W Monastyrze obejrzeliśmy Mauzoleum Habiba Bourguiby (największego męża stanu Tunezji, który unowocześnił ten kraj), rewelacyjny, pełen zakamarków Ribat z VIII wieku, w którym kręcono Monthy Pytona oraz medynę.

joannakusiak.pl © 2025 Wszystkie prawa zastrzeżone